همین الان رفتم ایمیل هام رو بخونم آخرین پیامی که برام اومده بود یک شعر از سهراب بود :

>>>نه تو می مانی و نه اندوه
>>>و نه هیچیک از مردم این آبادی...
>>>به حباب نگران لب یک رود قسم،
>>>و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
>>>غصه هم می گذرد،
>>>آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
>>>لحظه ها عریانند.
>>>به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

حالم خوش شد....

شکر.