یکی از اخلاقیات پسندیده این است که وقتی عنصر زیبایی را دیدی تحسینش کنی...یعنی اینکه زیبایی ها را دوست داشته باشی...فرقی ندارد که این زیبایی از خودت صادر شده است یا از افراد دیگر.....منظورم صرفا زیبایی و جمال ظاهری نیست بلکه بیشتر زیبایی های باطنی است...

یعنی اینکه وقتی مثلا خوش خلقی را در هم کلامی دیدی ابراز کنی که از مصاحبت با او لذت برده ای ، موارد این گونه جامعه را به سوی زیبا تر شدن سوق می دهد در حالیکه اگر تشویقی صورت نگیر جامعه بی انگیزه شده و کم کم افسرده می شود....

راجع به آدم بزرگ ها که این گونه باشد مسلما راجع به بچه ها بحث جدی تر خواهد بود...

بچه هایی که از آنها تقدیر نشود تقدیر کردن را به سختی خواهند آموخت ...

این هفته را تلاش می کنم که در این نکته متمرکز باشم....